Kaszmirscy nomadzi – wystawa

„Kaszmirscy nomadzi” to wystawa, która była prezentowana w dniach 21-23 września w ramach XXII Festiwalu Górskiego im. Andrzeja Zawady w Lądku-Zdroju. Więcej zdjęć oraz opowieści z Kaszmiru przedstawiamy podczas pokazu slajdów „Kaszmir – w poszukiwaniu himalajskiego raju”.
Galerie, domy kultury, biblioteki i inne instytucje zainteresowane wystawą i prezentacją o Kaszmirze prosimy o kontakt.

„Kaszmirscy nomadzi”

Podczas trekkingów w górach Kaszmiru często spotykaliśmy pasterzy wędrujących całymi rodzinami i pędzących stada kóz, owiec lub bawołów. Postawni brodaci mężczyźni ubrani w szerokie spodnie i długie koszule oraz kobiety w kolorowych strojach razem z dziećmi wiosną migrują z nizin na górskie pastwiska. Ich wędrówka trwa niekiedy dwa tygodnie. Swój dobytek na całe lato wiozą na jucznych koniach docierając w doliny, w których od pokoleń wypasają zwierzęta. Mieszkają w prostych chatach z gliny z dachami przykrytymi ziemią i darnią. Jesienią wracają na niziny do swoich zimowych domów.

Gudżarowie bo tak nazywa się ta grupa etniczna zamieszkują indyjskie stany Jammu & Kashmir, Himachal Pradesh i Uttaranchal. Zajmują się głównie hodowlą zwierząt, Dodhi Gujjars to pasterze bawołów a Bakarwal Gudżars to pasterze kóz i owiec. Pastwiska są przydzielone do rodu a nie do osób fizycznych. Ród składa się z kilku pokoleń i często liczy około 200 osób, zarządza nimi głowa rodu. Gudżarowie mają swoje zwyczajowe prawo i wysokie poczucie etyki oraz własności. Spory rozstrzyga rada starszych. Według jednej z teorii o ich pochodzeniu, Gudżarowie przybyli z Gruzji przez Iran, Afganistan i Beludżystan osiedlając się w Gudżaracie, skąd później dotarli w Himalaje.

Komentowanie jest wyłączone